Τον Θόδωρο Αγγελόπουλο τον "γνώρισα"
μετά την πτώση του φασιστικού καθεστώτος
μέσω της ταινίας του "Ο θίασος".
Δεν κατάλαβα πολλά, ήμουν 19 χρόνων,
αμύητος στον κινηματογράφο....
Πριν από ένα χρόνο είδα κάποια από τις
τελευταίες του ταινίες (δυστυχώς μου
διαφεύγει ο τίτλος) και τότε συνειδητοποίησα
ότι έβλεπα το έργο ενός ποιητή της
εικόνας. Η ταινία ήταν καταπληκτική.
Δυστυχώς δεν μου είναι εύκολο να βρω
τις κατάλληλες λέξεις για να περιγράψω
αυτά που ένοιωσα.
Νομίζω ότι πέρσι γνώρισα το Αγγελόπουλο.
Μετά από αυτή την αποκάλυψη, υποσχέθηκα
να δω όλες τις ταινίες του. Ακόμα δεν
εκπλήρωσα αυτή την υπόσχεση.
Έχω νοιώσει αρκετές φόρες μέχρι τώρα
βαθειά λύπη για το θάνατο καλλιτεχνών
και γενικά δημιουργών. Δεν είναι πολλές
αυτές οι φορές. Θυμάμαι έντονα τη λύπη
μου για το χαμό του Μάνου Λοΐζου και του
Ξυλούρη. Το ιδιο βαθειά λυπημένος ένοιωσα
και για το θάνατο του Θ. Αγγελόπουλου.
Δεν είναι εύκολο να "συναντώ"
καλλιτέχνες που να με συγκινήσουν έτσι
με το έργο τους. Ίσως να μου λείπει η
αισθητική παιδεία, είτε έγινα πολύ
δύσκολος. Η απώλεια από το θάνατό του
για μένα είναι πολύ μεγάλη.
Αλλά νομίζω ότι το ίδιο ισχύει και το
τόπο μας.
Άσχετα αν για πολλούς ο Θ. Αγγελόπουλος
δεν σήμαινε τίποτα.
Είμαι άθεος. Φιλοσοφικά είμαι υλιστής.
Είμαι πεπεισμένος ότι δεν υπάρχει τίποτα
μετά το θάνατο.
Δεν έχω να πω λόγια παρηγοριάς στον
εαυτό μου γι' αυτή την απώλεια.
Εύχομαι η στάση του Θ. Αγγελόπουλου
έναντι του κινηματογράφου, το πείσμα
του, η αναζητήσεις του για να πει, με το
καλύτερο δυνατό τρόπο, με εικόνες αυτά
που δεν περιγράφονται ούτε και με λέξεις,
όλα αυτά να αποτελούν παράδειγμα προς
μίμηση για εμάς που μείναμε πίσω.
Πείσμα για το τέλειο.
Να στοχεύουμε ψηλά.
Έτσι αυτοί οι άνθρωποι μένουν αθάνατοι.
